Leeshoekje
Zoals al reeds enkele jaren gebruikelijk is, vieren wij in de Pastorale zone van Ruisbroek, Negenmanneke en Zuun samen de Goede Week.
Biechtvieringen in voorbereiding op Pasen:
Negenmanneke: vrijdag 3 april 2009 te 19.00 u.
Zuun: maandag 6 april 2009 te 19.00 u.
Ruisbroek: dinsdag 7 april 2009 te 19.00 u.
Palmzondag (eucharistieviering en palmwijding):
Ruisbroek: zaterdag 4 april 2009 te 18.00 u.
Zuun: zondag 5 april 2009 te 9.30 u.
Negenmanneke: zondag 5 april 2009 te 10.30 u.
Witte Donderdag (eucharistieviering en voetwassing):
Zuun: donderdag 9 april 2009 te 19.00 u.
Goede Vrijdag:
Ruisbroek: vrijdag 10 april 2009, kruisweg te 15.00 u.
Negenmanneke: vrijdag 10 april 2009, kruisweg te 15.00 u.
Zuun: vrijdag 10 april 2009, kruisweg te 15.00 u.
Ruisbroek: vrijdag 10 april 2009, viering 19.00 u.
Paaszaterdag (wijding van vuur en water, eucharistieviering):
Negenmanneke: zaterdag 11 april 2009, paaswake te 20.00 u.
Pasen (eucharistievieringen):
Zuun: zondag 12 april 2009 te 9.30 u.
Ruisbroek: zondag 12 april 2009 te 10.00 u.
Negenmanneke: zondag 12 april 2009 te 10.30 u.
WOORDJE VAN ONZE DEKEN
Kan een kruisweg mooi zijn?
Uiteraard vult elke parochie dat een beetje op zijn manier in, maar in principe beluisteren we op Palmzondag het lijdensverhaal van Jezus. En op Goede Vrijdag is er de kruisweg en/of de avonddienst. Telkens kruis en lijden.
Het valt mij op hoe heel wat kerken de kruisweg in het licht plaatsen: het lijden van Christus als symbool voor het lijden van de wereld. De staties of haltes op de weg die Jezus met zijn kruis is gegaan vanaf het paleis van Pilatus tot aan de heuvel van Golgotha zijn als iconen van het leed waaronder zoveel mensen gebukt gaan. Ze houden tevens de boodschap in van hoop en verlossing uit de diepe ellende. Daarom is er aan de kruisweg een vijftiende statie toegevoegd: de verrijzenis. Het Leven overwint de dood.
Jaren geleden heeft Armand Demeulemeester een kruisweg geschilderd voor de Sint-Sixtusabdij in Westvleteren. Het zijn vrij grote panelen, erg expressionistisch en met veel koloriet. Hij noemt zijn werk: ‘de kruisweg van de stilte’.
Is het een mooie kruisweg? Neen, in mijn ogen niet. Kan het lijden van een mens eigenlijk ooit mooi zijn? Ik denk het niet. Maar de kunstenaar toont ons het harde van de pijn, van de eenzame verlatenheid, van de boosheid van de mens. Op ruwe wijze schildert hij de gezichten, verwrongen van droefheid en smart. Enerzijds zou je er vlug willen aan voorbijlopen om ze niet lang te moeten aanschouwen; anderzijds fascineren ze en houden ze je gemoed vast. Ze raken je en roepen op tot verzet. We zien geen zoete, lieve Maria die als een zachte moeder haar kind ontmoet en troost.
Je wordt geconfronteerd met de miserie van een man en zijn moeder die bij elkaar blijven in dit bitter moment. Hoe kan er zoveel boosheid en wreedheid zijn in het hart van de mensheid? Je denkt dan onwillekeurig aan alle recente moordpartijen en aan de foto’s en verslagen van oorlogstaferelen in de media. Neen, mooi is het niet! Maar wel echt, een aanzet tot verder nadenken en mediteren.
Kan ik het een ‘goede’ kruisweg noemen? Ja, dat wel. Een kruisweg die zijn boodschap op een indringende manier weet door te geven.
Een kunstwerk, heel zeker. Religieuze kunst gaat naar de diepte van ons bestaan en laat Christus zien bij het volbrengen van zijn zending. Het kruis geplant in het midden van de wereld.
Wellicht is het toch een mooie kruisweg. Hij toont ons immers de ongekende schoonheid van Gods liefde.
Aan u allen, een betekenisvolle Goede Week.
Raymond Decoster, deken
EEN GLORIEDAG: Palmzondag?
Palmzondag is beslist een gloriedag voor het ezelsveulen: heel zijn familie wordt in eer hersteld. We kennen immers allen de uitdrukking: een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Besluit: een ezel is een zeer slim dier met een betrouwbaar geheugen.
Dat dier is niet alleen slim maar zo zachtaardig en zo lief en heel onterecht wordt het arme dier gebruik als symbool van domheid.
En daarom vinden we het een liefdevol herstel van Jezus om op het meest eenvoudige en zachtste zijn intocht te houden in Jeruzalem.
Het ezelsveulen mag voor het eerst een last dragen. En welke last dan nog wel!
We kunnen het ons toch een beetje voorstellen: een jong dier dat Jezus draagt en door een zee van joelende en juichende mensen de tempelstad binnen trekt.
De bevolking weet vanuit de verhalen van de voorvaderen, dat hun Messias zal komen, gezeten op een ezelsveulen, en de link van deze verhalen naar de persoon van Jezus toe, is vlug gelegd. En dan nog precies voor de Paasfeesten!
Het volk is wild enthousiast: eindelijk is de Messias daar, de bevrijder van het Romeinse juk, het rijk van Israël zal weldra hersteld worden en een koning is in aantocht. Jezus is de man, die hun volk naar de glorie zal brengen, Hij is het die ze al zo lang verwachtte!
Maar ach, drie nachten later zijn de lachende en blije gezichten veranderd in een grijnslach: Jezus ging het doen, Hij was de redder... ja, mooie woorden maar Hij kan zichzelf niet eens redden! Hoe kan Hij Israël in zijn glorie herstellen?
Ze hadden er werkelijk niets van begrepen!
De glorie van de intrede mondt uit in verraad, pijn en lijden. De geestdriftige menigte met de wuivende, groene takken, de zachtmoedigheid van het ezelsveulen, de liefdevolle blik van Jezus die de menigte omarmt, het baatte niet want de onrust, de twijfel, de angst, het verraad slaan toe en Jezus staat alleen voor de ergste levensperiode van zijn leven.
De vijand speelde zijn spel, de geestdrift veranderde in afschuwelijke verwerping van de man, die Gods liefde boodschap bracht.
We vieren binnenkort voor de zoveelste het Paasfeest in ons leven. Maar raakt ons dit nog in het diepste van ons bestaan? Kunnen we nog tijd en energie opbrengen om stil te staan en te worden bij de gebeurtenis van Palmzondag, de prelude van een drama, dat op de spits zal gedreven worden in de kruisdood van Goede Vrijdag?
Kunnen we het Passieverhaal lezen en herlezen en willen de gebeurtenissen voor onze ogen zien los van sentimentele overdrijvingen maar kijkend naar de harde realiteit die Jezus als mens onderging?
Kunnen we het levensverhaal van Jezus nog zien als een echt levensverhaal van een mens, die rondtrok om mensen moed te geven, aan te moedigen, zalig te prijzen als ze konden lijden voor het komen van het Rijk? Zien we Jezus als een mens van vlees en bloed, met emoties, met een hart vol liefde?
Of schrikken we terug voor het engagement dat daaruit voortvloeit als zijn volgeling? Lopen we weg zoals de leerlingen van Jezus, uit angst, uit ontgoocheling of nog erger verraden we Hem bij het vuur van de hebzucht, de hypocrisie en de oppervlakkigheid van onze samenleving?
Of zijn we zoals Petrus? Weglopen, terugkomen om te zien wat er precies zou gebeuren met Jezus om Hem dan, door schrik overmand, te verloochenen ja, zelfs tot driemaal toe!
Het was echt erg gesteld met Petrus: niet kunnen waken, terwijl zijn Meester de vreselijkste nacht doormaakte van zijn leven; vluchten, terugkomen, Jezus verloochenen. Petrus weende bitter. Hij erkent zijn lafheid, herpakt zich moedig en aanvaardde liefdevol zijn taak als leider van hen die Jezus willen volgen.
Kijken we deze dagen maar niet beschuldigend naar Petrus want zijn wij niet allemaal een beetje ‘familie’ van hem? We weten veel, we kunnen het ook nog goed zeggen en schrijven hoe het moet - maar hoe ver staan we als we er aan moeten beginnen? Ook (uit)vluchten omdat ...
Verloochenen wij ook niet datgene wat ons wordt voorgehouden vanuit de Blijde Boodschap? Kijken we op afstand naar het verloop van het proces van ontkerkelijking en durven we geen kleur bekennen in aanwezigheid van andersdenkenden?
En vinden we Gods aanwezigheid nog daar waar mensen samen werken, mensen in nood verkeren .En waar mensen op zoek zijn naar diezelfde Jezus waarvan wij zeggen dat hij onze leidsman is? Durven we de weg tonen? Durven we getuigen?
Palmzondag en het verhaal van Jezus laatste dagen op deze aarde kan ons ver brengen in onze bezinning over de Goede Week. Het eindpunt, is gelukkig, voor ons allen het grote feest van de Opstanding van Jezus uit de doden. We moeten er ons ‘kopje niet op breken’ want we kunnen dit nieuwe leven niet begrijpen, het laat zich niet vatten in onze mensentaal. Het enige wat we kunnen doen is het nederig aanvaarden van dit grote geheim. De geest, die Jezus bezielde, zal ons leiden naar dat andere leven ook al moeten we soms door veel pijn en leed heen.
En zoals een graankorrel sterft en toch vruchten voortbrengt, zo moeten wij wellicht ook heengaan zonder dat we de vruchten zien van ons zwoegen. Maar wat maakt dat uit dat de vruchten in anderen tot stand komen en dat wij maar zaaiers zijn?
Het leven en lijden, het sterven en de dood van Jezus, de onbegrijpelijke opstanding, vormen het onderpand van ons nieuw leven. En daarvoor willen we toch wel een beetje afzien! ja, toch.
(L.C.)
PRAAT NIET RECHT WAT KROM IS
Commentaar bij de spreuk van de ‘Bond zonder Naam’ voor april 2009
Justitie staat onder druk. Verjaringen, overvolle gevangenissen, deskundigen die elkaar tegenspreken, onzorgvuldig opgestelde procedures waardoor schuldigen vervroegd of zelfs vrijuit gaan. Het maakt onze rechtsstaat ongeloofwaardig.
Advocaten en rechters pleiten voor recht en gerechtigheid. Maar wat als de beëdigende verdediger zelf niet langer een lans breekt voor wat recht is?
Wat als het niet meer gaat om waarheid, maar om het vinden van wegen om waarheid te omzeilen? Wat als men zich laat meeslepen door andere of persoonlijke belangen?
Als zij die verwacht worden recht te spreken dat onzorgvuldig of niet meer doen, leggen we een tijdbom onder de rechtstaat en hypothekeren de toekomst.
Een samenleving is gezegend wanneer zij kan terugplooien op een justitie die maar één passie heeft: waarheid en rechtvaardigheid laten zegevieren. Gesproken en geschreven woorden zijn in de justitiële wereld allerminst vrijblijvend. Dat is bij uitstek zo voor rechters en advocaten, maar dat is niet anders voor artsen, leraars, pastoors, ouders en dus alle burgers.
Advocaten en rechters pleiten voor recht en gerechtigheid. Maar wat als de beëdigde verdediger zelf niet langer een lans breekt voor wat recht is?
LITURGISCH JAAR
De viering van de chrismamis
De chrismamis
Op grond van een zeer oude traditie vindt op de laatste dag die voorafgaat aan de viering van het Paastriduum, de jaarlijkse driedaagse gedachtenis van de dood en de verrijzenis van de mensenzoon Jezus Christus, de viering plaats van de zogenaamde chrismamis.
Na het Tweede Vaticaans Concilie is aan de bisschoppen overgelaten om deze viering van de morgen van donderdag in de Goede Week eventueel te verplaatsen naar de voorafgaande woensdagavond, zodat zoveel mogelijk priesters, diakens, pastorale werk(st)ers en gelovigen hieraan kunnen deelnemen. Op deze wijze kan dit echt een viering worden van geheel het bisdom dat bijeengekomen is rondom zijn bisschop. Dit diocesane karakter van de viering wordt onderstreept doordat de priesters samen met de bisschop concelebreren en zij als zijn directe en trouwe medewerkers hun belofte hernieuwen. Het is een teken van de eenheid van het priesterschap dat de priesters gemeenschappelijk hebben met de bisschop.
Vanwaar komt de naam van deze viering?
Deze viering wordt chrismamis genoemd omdat tijdens deze eucharistieviering door de bisschop het heilig chrisma wordt gewijd. Vanwege de nauwe band tussen de bisschop, die in zijn bisdom de vicaris van Christus hier op aarde is, en het chrisma mag alleen een bisschop het chrisma wijden. Zoals de naam van deze geparfumeerde olie al zegt, verwijst het chrisma direct naar Christus zelf, die de gezalfde van God is. Het is ook allereerst de bisschop die het chrisma gebruikt, op de eerste plaats wanneer een gedoopte na het doopsel gevormd wordt met het heilig chrisma. Het chrisma wordt door hem ook bij andere vieringen gebruikt zoals bij de wijding van een bisschop van wie het hoofd gezalfd wordt als een teken van de bijzondere deelneming aan het priesterschap van Christus. Bij een priesterwijding worden om diezelfde reden de handen van de priester gezalfd.
Twee andere zegeningen
Daarnaast vinden tijdens de chrismamis twee andere zegeningen plaats, omdat zij zijn voorbehouden aan de bisschop. Het betreft de zegening van de olie voor de geloofsleerlingen, waarmee de volwassenen tijdens hun voorbereiding op het doopsel gezalfd worden, en de ziekenolie die bestemd is voor de zalving van ernstig zieke gelovigen of ouder wordende mensen, die erg verzwakt zijn of vanwege hun kwalen een groter risico lopen om te sterven.
Hoe gebeurt dit in ons bisdom?
Maandag 6 april zal Kardinaal Danneels tijdens de chrismaviering in Mechelen de H. Oliën zegenen.
Vanuit elke dekenij of federatie gaat hier een afvaardiging naar toe. Op woensdag 8 april vanaf 11.00 u. kan iedere parochie in de dekenij te Halle de olie voor de parochie afhalen.
… VERHAAL
Iedere keer heeft ons verhaal iets te maken met de lezingen van de komende zondag. Kun jij het verband ontdekken?
TOVERSTOK
We noemen deze dag ‘palmzondag’. De mensen zwaaiden naar Jezus met palmtakken. Nou ja, echte palmbomen groeien hier niet. Olijfbomen ook niet. Dus wij gebruiken buxustakjes. In Zwitserland gebruiken ze ook wel dennentakken en in Rusland wilgen. Als de takjes gewijd waren, dan was het een soort toverstokje geworden. De mensen probeerden er bij onweer de bliksem mee tegen te houden. De knoppen at men op om niet ziek te worden. Ze werden gebruikt om insecten te verdrijven uit de groentetuin. Jammer, jammer! Toverstokjes bestaan niet.
En toch. Toch is dit een heel bijzonder takje. Het takje vertelt namelijk dat we van Jezus houden. Het vertelt dat we van ezeltjes houden. Van lieve mensen en dieren. Dat we van vrede houden en niet van oorlog. Daarom hangen we dit takje in ons huis. We waren erbij met palmzondag!
Marieke kwam naar me toe. Ik liep net over de speelplaats. Ze ging voor me staan met de handen op de rug.
‘Weet jij...’ begon ze, ‘weet jij hoe je een ezel aan het lachen kunt maken?’ Marieke begon op haar tenen te wippen. Ze kon bijna niet wachten. Ze wilde me zo graag verklappen hoe je een ezel moet laten lachen.
‘Nee, dat zou ik niet weten!’
‘Nou, dan steek je linkerhand eens in de lucht...’ Ik deed wat ze vroeg. ‘Nou moet je je onder de oksel kietelen!’ Marieke schaterde het uit. Dus daar stonden twee ezels te lachen. De wereld werd er bepaald niet slechter van!
ONS KINDERHOEKJE
In de bijbel staan er heel mooie verhalen! Ieder weekend krijgen we een staaltje van Jezus’ vertelkunst. Het is best dat iemand voorleest, want dan klinkt het beter.
Al heel lang was Jezus onderweg naar de grootste stad van het land: Jeruzalem. Hij wilde er zo graag naar toe. Toen hij er bijna was, stuurde Hij twee van zijn vrienden vooruit. Hij zei: ‘Ga maar vast, onderweg zul je een ezeltje vinden. Breng ze maar hier. En als iemand vraagt waar jullie met die ezel naar toe gaan, dan zeg je dat Ik hem nodig heb. Ik zal het ezeltje later terugsturen.’
Het ging precies zoals Jezus gezegd had. Ze brachten de ezel bij Jezus en de vrienden legden hun jassen op de rug van de ezel. Jezus ging erop zitten. Zo liepen ze Jeruzalem binnen. Er kwamen heel veel mensen kijken, omdat iedereen wel van Hem had gehoord. Ze zwaaiden met palmtakken, zo blij waren ze om Hem te zien. En ze zongen: ‘Hosanna! Gezegend Hij die komt in de naam van God. Hosanna in de hemel!’
Jezus kwam de stad in en ging naar de tempel, het hart, het centrum van de stad. Toen Hij alles gezien had, ging Hij terug naar een rustige plek om te slapen.
Hosanna, help ons.
Help ons God.
Help ons als wij het moeilijk hebben.
Help ons als wij ons alleen voelen.
Hosanna, help ons.
Help ons, God.
Help ons om er te zijn voor anderen.
Help ons.
Amen.